เมื่อกล่าวถึงเรื่องฝึกงานแบบสมัครใจและไม่มีเบี้ยเลี้ยงค่าจ้างตอบแทนใดๆให้ ถ้าไม่ใช้สถานที่ฝึกที่ทางมหาวิทยาลัยจัดให้หรือที่ทางบริษัทประกาศรับโดยตรง งานหลักที่จะต้องรับผิดชอบก็หนีไม่พ้นงาน General assistant หรือผู้ช่วยทั่วไป หรือแปลง่ายๆก็คือ คนใช้เบ็ดเตร็ด นั่นเอง มีหน้าที่หลักอยู่ไม่กี่อย่างนั่นก็คือถ่ายเอกสาร จัดแฟ้มข้อมูล และงานอื่นๆ ตามแต่จะเรียกใช้

ยิ่งเป็นพวกบริษัทใหญ่ๆ ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะได้เข้าไปนั่งตากแอร์เย็นๆ กับนั่งเล่นอินเทอร์เน็ตทั้งวัน ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะได้รับงานหน้าที่บางอย่างมาทำบ้างตามแต่โอกาสจะอำนวย

ถ้าเห็นแบบนี้ก็อย่าเพิ่งนึกว่าการฝึกงาน เป็นเรื่องที่ไม่มีประโยชน์ ในความน่าเบื่อนี้ ถ้าเปิดใจรับอย่างจริงจัง มันก็มอบประสบการณ์อันล้ำค่าให้เราได้สัมผัสเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะผู้ที่ไม่เคยสัมผัสกับการทำงานในชีวิตจริงในสังคมเมืองกรุง ที่มีความเร่งรีบ เวลาเป็นสิ่งมีค่า การใช้ชีวิตบนท้องถนนไม่ต่ำกว่าวันละ 1-2 ชั่วโมง หรือยาวนานกว่านั้น บรรยากาศในที่ทำงานที่คาดไม่ถึง เต็มไปด้วยความคิดใหม่ๆ มุมมองการทำงานใหม่ๆ บางคนใช้ชีวิตการเรียนแบบสบายไปวัน รายงานทำส่งอาจารย์ก็ทำไปอย่างขอไปทีมีส่งก็บุญแล้ว แต่เมื่อได้มาฝึกงาน ก็จะซึมซับนิสัยการทำงานดีๆ(ไอ้ที่ไม่ดีก็ไม่ต้องเอา)การทำงานเป็นทีม และความเป็นมืออาชีพ จากรุ่นพี่ หัวหน้างานหรือผู้ดูแล สุดแล้วแต่จะเรียก เช่นการตรงต่อเวลา การใส่ใจรายละเอียดของงานและส่วนประกอบงานที่ทำอย่างรอบคอบถี่ถ่วน แม้แต่การร่างจดหมายเพียงหน้าเดียว ก็ต้องตรวจสอบการใช้ถ้อยคำภาษา แก้ไขไปมา 4-5

ส่วนในเวลาว่าง แทนที่จะนั่งเล่นแชท ฮิฮ้า หรือแอบนั่งหลับ ก็เพียงแค่หยิบงานเอกสาร หนังสือ ฯลฯ ที่อยู่ในสถานที่นั้นมาลองอ่านศึกษาดูบ้าง ก็จะได้รับความรู้ไปอีกหลายกำมือแล้ว

ถ้าโชคดีได้ฝึกงานที่บริษัทที่ต้องออกไปสถานที่ภายนอก ไปพบลูกค้า ไปตรวจสอบ.. ฯลฯ และได้ติดสอยห้อยตามไปด้วย ก็จะได้อะไรดีๆไปอีกเยอะ มากกว่าการนั่งอยู่แต่ในออฟฟิต แอร์เย็นฉ่ำเพียงอย่างเดียว

เมื่อฝึกจบแล้วอาจจะได้ของที่ระลึก และได้กินข้าวฟรีอิ่มท้องสบายใจ และได้รู้จักผู้คนมากยิ่งขึ้น

ประสบการณ์แบบนี้หาไม่ได้จากการนั่งเรียนในมหาวิทยาลัย สิ่งสำคัญนอกเหนือไปจากสถานที่ฝึก คือช่วงระยะการฝึกงานที่เหมาะสมกับสาขาวิชา และตัวผู้ฝึกเอง บางทีการฝึกงานที่ยาวนาน ก็ทำให้เบื่อได้ เพราะงานที่ได้รับมอบหมายก็จะวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา และโอกาสที่จะได้เก็บเกี่ยวความรู้ใหม่และฝึกฝนตนเองมีน้อยลง เพราะยังไงการฝึกงานก็ยังคงมีข้อจำกัดในเรื่องของขอบเขตความรับผิดชอบอยู่ดี

ปล.รูปไม่เกี่ยวกับเนื้อหาเลย เป็นแมวที่บ้าน มันชอบนอนกลิ้งไปมา พัฒนาท่านอนใหม่ๆอยู่เสมอแต่ไม่เคยออกไปเที่ยวไหน วันๆก็กินกับนอน จนหัวเล็กนิกเดียวอย่างที่เห็น