แต่เมื่อปลายปีก่อน ไปหาซื้อรองเท้าวิ่งใหม่ เพราะไอ้คู่เก่ามันทำตัวนิสัยไม่ดี ชอบกัดกับเราเป็นประจำ(size มันพอดีกับเท้าเกินไปหน่อย) ก็เลยไปด้อมๆมองๆหาคู่ใหม่ ซึ่งก็ถือโอกาสเปลี่ยนยยี่ห้อบ้าง เผื่อจะได้ feeling ใหม่ๆ  ก็สอยรองเท้าวิ่งของ nike รุ่นเก่าเล็กน้อย ราคาพอจะจะจ่ายได้ตามประสาคนยังไม่มีรายได้เป็นหลักแหล่ง คือ Citius+2 ด้วยค่าเสียหาย 2600 กว่าบาท

ในตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้รองเท้าที่ซื้อมามันจะ support nike+ ซึ่งรองเท้าของ nike ที่ใช้กับอุกรณ์ที่ว่าได้ก็ต้องมีเครื่องหมาย + อยู่ด้วย ซึ่งเขาออกแบบช่องเล็กๆไว้ใส่ sensor เล็กๆ ลงไปได้แบบพอดี (รองเท้ายี่ห้ออื่นๆก็ใช้อุปกรณ์ nike+ ได้เช่นกัน แต่ต้องหาอุกรณ์ช่วยให้มันติดกับรองเท้า) ก็มารู้เอาตอนหลังอีกแล้ว เพราะเกิดอารมย์เบื่อๆเลยไปค้นหาใน internet เกี่ยวกับรองเท้าวิ่งดู ก็พบเจ้าตัวนี้ที่มันสามารถจับเวลา วัดก้าววิ่งหรือระยะทาง พร้อมกับคำนวณแคลลอรี่ที่เผาผลาญไปได้ แถมยังทำตัวมีประโยชน์ใช้เป็นนาฬิกาได้อีกต่างหาก และเราสามารถนำข้อมูลที่บันทึกส่งเข้าไปเก็บใน nikerunning.com และตรวจสอบการวิ่งย้อนหลังได้

และสิ่งที่น่าสนใจที่ทำให้การวิ่งสนุกขึ้นก็คือ เราสามารถตังเป้าหมายการวิ่งได้ เช่นการวิ่งให้บ่อยครั้งขึ้น วิ่งให้ไกลขึ้น เร็วขึ้น เป็นต้น

นอกจากนี้ยังมีส่วนของ challenge ซึ่งเราสามารถไปเข้าร่วมหรือตั้งขึ้นเองและเชิญชวนคนอื่นมาร่วมการแข่งขันได้ ซึ่งเราไม่ได้ไปวิ่งแข่งกันจริงๆ แต่เป็นการนำเอาข้อมูลการวิ่งของใครของมันมาแข่งขันกัน ซึ่งช่วยกระตุ้นให้เกิดความอยากวิ่งมากขึ้น

เนื่องจากผมก็ไม่ค่อยได้วิ่งมากสักเท่าไหร่ เพิ่งจะมาวิ่งบ่อยขึ้นก็หลังได้ใช้เจ้าตัวนี้ คือวิ่งวันเว้นวันเพื่อสุขภาพ ระยะทางประมาณ 4-5 km ต่อวันแต่ก็ตั้งเป้าว่าจะลงวิ่งแข่ง 10k mini marathon  สักครั้งในชีวิต โดยเตรียมตัวสัก 2-3 เดือนหลังจากนี้ เอาแบบเข้าเส้นชัยสบายๆไม่สาหัสมากนัก และต่อๆไปก็ half marathon ไปจน 42.195km marathon ในอนาคตครับ (อันหลังนี่คงลำบากพอดู)

ปล. Nike มี Nike+ Adidas มี MiCoach

เกร็ดความรู้ : คำว่า Marathon มาจากชื่อเมืองในประเทศกรีซ โดย

ในสมัยก่อน ยุคสงครามที่เรียกว่า battle of marathon ซึ่งมีทหารที่วิ่งส่งสารจากเมือง Marathon ไปยัง Athens ข้อมูลเพิ่มเติมไปดูที่

http://en.wikipedia.org/wiki/Marathon

เมื่อกล่าวถึงเรื่องฝึกงานแบบสมัครใจและไม่มีเบี้ยเลี้ยงค่าจ้างตอบแทนใดๆให้ ถ้าไม่ใช้สถานที่ฝึกที่ทางมหาวิทยาลัยจัดให้หรือที่ทางบริษัทประกาศรับโดยตรง งานหลักที่จะต้องรับผิดชอบก็หนีไม่พ้นงาน General assistant หรือผู้ช่วยทั่วไป หรือแปลง่ายๆก็คือ คนใช้เบ็ดเตร็ด นั่นเอง มีหน้าที่หลักอยู่ไม่กี่อย่างนั่นก็คือถ่ายเอกสาร จัดแฟ้มข้อมูล และงานอื่นๆ ตามแต่จะเรียกใช้

ยิ่งเป็นพวกบริษัทใหญ่ๆ ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะได้เข้าไปนั่งตากแอร์เย็นๆ กับนั่งเล่นอินเทอร์เน็ตทั้งวัน ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะได้รับงานหน้าที่บางอย่างมาทำบ้างตามแต่โอกาสจะอำนวย

ถ้าเห็นแบบนี้ก็อย่าเพิ่งนึกว่าการฝึกงาน เป็นเรื่องที่ไม่มีประโยชน์ ในความน่าเบื่อนี้ ถ้าเปิดใจรับอย่างจริงจัง มันก็มอบประสบการณ์อันล้ำค่าให้เราได้สัมผัสเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะผู้ที่ไม่เคยสัมผัสกับการทำงานในชีวิตจริงในสังคมเมืองกรุง ที่มีความเร่งรีบ เวลาเป็นสิ่งมีค่า การใช้ชีวิตบนท้องถนนไม่ต่ำกว่าวันละ 1-2 ชั่วโมง หรือยาวนานกว่านั้น บรรยากาศในที่ทำงานที่คาดไม่ถึง เต็มไปด้วยความคิดใหม่ๆ มุมมองการทำงานใหม่ๆ บางคนใช้ชีวิตการเรียนแบบสบายไปวัน รายงานทำส่งอาจารย์ก็ทำไปอย่างขอไปทีมีส่งก็บุญแล้ว แต่เมื่อได้มาฝึกงาน ก็จะซึมซับนิสัยการทำงานดีๆ(ไอ้ที่ไม่ดีก็ไม่ต้องเอา)การทำงานเป็นทีม และความเป็นมืออาชีพ จากรุ่นพี่ หัวหน้างานหรือผู้ดูแล สุดแล้วแต่จะเรียก เช่นการตรงต่อเวลา การใส่ใจรายละเอียดของงานและส่วนประกอบงานที่ทำอย่างรอบคอบถี่ถ่วน แม้แต่การร่างจดหมายเพียงหน้าเดียว ก็ต้องตรวจสอบการใช้ถ้อยคำภาษา แก้ไขไปมา 4-5

ส่วนในเวลาว่าง แทนที่จะนั่งเล่นแชท ฮิฮ้า หรือแอบนั่งหลับ ก็เพียงแค่หยิบงานเอกสาร หนังสือ ฯลฯ ที่อยู่ในสถานที่นั้นมาลองอ่านศึกษาดูบ้าง ก็จะได้รับความรู้ไปอีกหลายกำมือแล้ว

ถ้าโชคดีได้ฝึกงานที่บริษัทที่ต้องออกไปสถานที่ภายนอก ไปพบลูกค้า ไปตรวจสอบ.. ฯลฯ และได้ติดสอยห้อยตามไปด้วย ก็จะได้อะไรดีๆไปอีกเยอะ มากกว่าการนั่งอยู่แต่ในออฟฟิต แอร์เย็นฉ่ำเพียงอย่างเดียว

เมื่อฝึกจบแล้วอาจจะได้ของที่ระลึก และได้กินข้าวฟรีอิ่มท้องสบายใจ และได้รู้จักผู้คนมากยิ่งขึ้น

ประสบการณ์แบบนี้หาไม่ได้จากการนั่งเรียนในมหาวิทยาลัย สิ่งสำคัญนอกเหนือไปจากสถานที่ฝึก คือช่วงระยะการฝึกงานที่เหมาะสมกับสาขาวิชา และตัวผู้ฝึกเอง บางทีการฝึกงานที่ยาวนาน ก็ทำให้เบื่อได้ เพราะงานที่ได้รับมอบหมายก็จะวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา และโอกาสที่จะได้เก็บเกี่ยวความรู้ใหม่และฝึกฝนตนเองมีน้อยลง เพราะยังไงการฝึกงานก็ยังคงมีข้อจำกัดในเรื่องของขอบเขตความรับผิดชอบอยู่ดี

ปล.รูปไม่เกี่ยวกับเนื้อหาเลย เป็นแมวที่บ้าน มันชอบนอนกลิ้งไปมา พัฒนาท่านอนใหม่ๆอยู่เสมอแต่ไม่เคยออกไปเที่ยวไหน วันๆก็กินกับนอน จนหัวเล็กนิกเดียวอย่างที่เห็น

วันอาทิตย์สุดสัปดาห์ พักเหนื่อยจากการทำงาน เดินทางโดยรถไฟฟ้าใต้ดินแอร์เย็นฉ่ำ ไปลงที่สถานีศูนย์ฯสิริกิต เดินต่อนิดเดียวออกมาจากสถานีก็เจอศุนย์ประชุมฯสถานที่จัดงานพอดี ใช้เวลาเดินทางประมาณไม่ถึง 20 นาที จากสถานีพหลโยธิน เรียกได้ว่าถ้าไม่คิดจะไปซื้ออะไรมากมายก็ไม่จำเป็นต้องขับรถไปหาที่จอดให้เปลืองน้ำมัน

วันนี้เป็นวันจัดงานวันสุดท้ายพอดี คนก็เยอะพอสมควร แต่ไม่รู้จะไปเปรียบเทียบกับอะไรดี เพราะไปเป็นครั้งแรก ส่วนงานหน้าที่จะไปอีก ก็คงเป็นงาน National Book Fair ครั้งที่ 37 วันที่ 26 มีนาคม – 6 เมษายน นี้

เดินวนไปมาในงานสองสามรอบได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวก notebook เป็นส่วนใหญ่ และมีพวกdigital camera กับ accessories ต่างๆ ซึ่งถ้าไม่ได้ไปซื้อของพวกนี้ก็ไม่รู้จะไปทำไม ส่วนตัวได้ numeric keypad มาในราคาไม่แพง เอาใช้กับ notebook เนื่องจากหลังๆใช้งานคีย์ตัวเลขบ่อยมาก และ keyboard notebook ก็ไม่เอื้ออำนวยเอาซะเลย นอกจากนั้นก็ได้แบตสำรองเจ้า samsung nv7 มาในราคาไม่แพง ยี่ห้อ commy บ้านเรานี่เอง เป็นแบตแบบเดียวกับ fuji np40  ไม่รู้จะห่วยสักแค่ไหน ต้องลองทดสอบซักพักนึง

ภายใน package ประกอบด้วนตัวเครื่อง ฝาปิด และคู่มือภาษา eng ส่วนภาษาไทยโหลดได้ที่ www.opentech.co.th ส่วนตัวเครื่องนั้นไม่รับประกัน???? เห็นบอกว่ารับเฉพาะ software เสียเท่านั้น ฟังคนขายแล้วก็งงๆ หรือเราโง่ก็ไม่รู้

ตอนจ่ายตังแอบเคืองอีก  คนขายดันเสือกบอกว่าใบรับประกันหมด ให้มาเอาทีหลัง กูจะบ้าตาย บ้านไม่ได้อยู่สยามนะโว้ยย…แต่ช่างมัน ขี้เกียจมาซื้ออีกรอบ รอว่างๆค่อยแวะไปเอา

ปล. ตอนนี้ได้แต่เอามานั่งจับลูบๆคลำๆอยู่เพราะใช้ยังไม่เป็น 555

ในวันแรก(เมื่อวานนี้)มาถึงก็ให้โต๊ะนั่งเลย เป็นโต๊ะว่าง(ว่างจริงๆ ไม่มีอะไรวางอยู่เลย) และยังอุตส่าห์หา notebook มาให้ใช้ทำงาน ซึ่งถ้าไม่มีก็ไม่รู้จะทำงานอะไรได้เลย สำหรับงานวันนี้พี่ๆแจกงานที่ advance ขึ้นเป็นลำดับ ให้ลองทำ proposal ดู และวันต่อไปคาดว่าจะเข้มข้นขึ้นอีกเป็นแน่ซึ่งจริงๆ ก่อนจะมาฝึกก็คิดว่าคงจะเซ็งเป็นแน่เพราะอาจจะต้องได้ชงกาแฟและถ่ายเอกสาร เป็นงานหลัก แต่ผิดคาดเพราะไม่มีเลย มีแต่งานมาให้ลองฝึกลองทำ ถึงจะเป็นงานง่ายๆ แต่เราก็ไม่เคยทำ แต่ก็ดีเพราะเราได้ฝึกการทำงานจริง

แต่ที่รู้สึกดีมากเลยก็คือพี่ๆดูแลดีจริงๆ เลี้ยงข้าวกลางวันด้วย(อาจจะจำใจ) จริงๆก็เกรงใจ แต่เราก็ยังไม่รู้จักแถวนั้นสักเท่าไหร่

ที่บลจ.นี้ ไอ้เราก็ไปทำแผนกเกี่ยวกับ private, provident funds ก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องสักเท่าไหร่ เพราะที่ลงเรียนวิชากองทุนรวมไปก็แค่เปลือกๆ เอามาใช้อะไรไม่ได้สักอย่าง

แผนกนี้เป็นส่วนงานใหญ่มาก(มูลค่ากองทุน) พี่ๆทำงานกันแทบไม่ว่างทั้งวัน ทำให้เรารู้สึกว่าชีวิตการทำงานนี้มันเหนื่อยจริงๆโดยเฉพาะมนุษย์เงินเดือน

ตอนเย็นเลิกงานออกมา 5 โมงกว่าๆ แต่พี่ๆยังอยู่กันพรึ่บ ไม่รู้ว่าทำงานจริงๆมันเลิกกี่โมงกันแน่ วันนี้ลองเดินกลับทางเดิมใช้ใต้ดิน แวะสวนลุไนท์พลาซ่า ของเยอะแยะ ดูไม่ไหว เมื่อยขาชิบเป๋ง และไม่มีสะดุดตาสักชึ้น กลับมาถึงบ้านก็ทุ่มนึงพอดี สู้กันต่อวันพรุ่งนี้ หนทางฝึกงานยังอีกยาวไกล

ช่วงปีใหม่ไปเที่ยวเชียงราย แม่สาย ข้ามไปตลาดท่าล้อ ทางฝั่งพม่า แหล่งจำหน่ายของผิดกฎหมาย ศีลธรรมนาๆชนิด แต่ถูกใจขาช็อปชาวไทย ไปเที่ยวนี้ครั้งแรกในชีวิต เกือบได้เสียเงิน เพราะเจอร้าน GTO ขายแผ่น DVD หนังแม่สายในตำนาน จริงๆแล้วคาดว่าคงมีหลายร้านแต่เดินไม่ทั่วจริงๆ เพราะวันนั้นคนข้ามไปกันเยอะมากๆ ไปๆมาๆ ลูบคลำกล่องbox set หนัง 24 กับ Prison break อยู่นานทีเดียว แต่ด้วยจิตใจที่หนักแน่น ตัดสินใจไม่ซื้อครับท่าน เป็นอันว่าทริปนี้ไม่เสียเงินเลยแม้แต่บาทเดียว (ค่าข้ามไปก็ไม่เสียนะเออ)

ไปคราวนี้ใช้รถ camry ตัวใหม่ วิ่งสบายฉิว เครื่องแรง แต่ไม่มีแก๊ส NGV ให้เติม ก็แอบเซ็งเล็กน้อย มีให้เติมที่พะเยาเพียงที่เดียว จากนั้นก็วิ่งยาวถึงแม่สายเลย รอบนี้เติมไม่เต็มอีก เลยวิ่งน้ำมันไปเยอะเลยทีเดียว

ขาไปนี่ไม่เท่าไหร่ในเรื่องรถติด เพราะใช้เส้นทางจากลำปาง ผ่านพะเยา เข้าเชียงราย ในขณะที่หลายๆท่านอาจจะใช้เส้นทางท่องเที่ยวเข้าเชียงใหม่ก่อนแล้วจึงไปเชียงรายต่อ

ขาไปใช้ GarminMobile XT 5.0.0 อันใหม่ ไม่มีปัญหาอันใด พาถึงที่หมายโดยปลอดภัย ขากลับเปลี่ยนมาใช้ SpeedNavi Sqในช่วงแม่สายเข้าเมืองเชียงรายรถติดฉิบหาย ดีว่าไม่ได้เป็นคนขับ:lol: พอขับมาถึงพะเยาช่วงข้ามเขานี่พูดหูดับตับไหม้ “ระวังทางโค้ง” ซึ่งก็จริง เพราะโค้งหลายโค้งโหดมาก มากลางคืนใส่เต็มที่อาจแหกกันได้ง่ายๆเลยทีเดียว ซึ่งมี GPS ช่วยดูโค้งข้างหน้าก็ช่วยได้บ้าง

ส่วนตัวไม่ได้ของติดไม้ติดมือมาสักชิ้นเดียว แต่คุณแม่ถอย nokia hello kitty มาเครื่องหนึ่ง ราคาพันกว่าบาทเท่านั้นเอง แถมแบตให้อีกก้อนรวมเป็นสองก้อน ผ่านมาครึ่งเดือนยังใช้ได้ดีอยู่

ที่ซื้อตัวนี้มาก็ไม่ใช่เพราะมันดีเลิศอะไร แต่ด้อยราคาที่เรียกว่าถูกมาก ชนิดที่ว่าไม่มีกล้องในระดับเดียวกันของยี่ห้ออื่นมาเทียบได้( 7xxx บาท) บวกกับอยากได้ความแปลกใหม่ คือเบื่อกล้อง compact เดิมๆ ที่เคยใช้ ก็เลยลองยกระดับตัวเองมาอีกขั้น แต่จะให้ไปเล่น DSLR ก็คงไม่ไหว เพราะเกินกำลังทรัพย์และความสามารถในการถ่ายภาพ (ซื้อมาคงถ่ายไม่คุ้มตังส์)

หลังจากถอยมาก็ยิงไปชุดหนึ่งกัทริปแม่สายช่วงปีใหม่ ได้ภาพทะแม่งๆมา อมเทานิดหน่อยไม่รู้คิดไปเอง แต่ไปๆมาๆ เจอท่านอื่นมีลักษณะเดียวกันนี้ในเวปบอร์ดฟูจิไทย ตอนนี้ก็เห็นว่ายังสรุปไม่ได้

สิ่งที่น่าภูมิใจสำหรับกล้องตัวนี้ ก็คือภาพที่ถ่าย ได้มุมมองใหม่ๆก็เพราะมีเลนส์ซูม 12 เท่า นี่หละ ทำให้ถ่ายหน้าชัดหลังเบลอได้บ้าง และง่ายกว่ากล้อง compact ทั่วไป ยิ่งแมลงบิน ไม่ต้องพูดถึง ถ้าใช้ compact ถ่ายแล้วต้องจ่อใกล้ๆ ก็คงไม่มีตัวไหนมันรออยู่ให้ถ่าย

แต่ก็ใช่ว่ามันจะถ่ายอะไรดีเลิศไปหมด สิ่งที่เจอมากับตัวก็คือความเชื่องช้าในการทำงานของกล้อง ที่บางครั้งก็พลาดช็อตสำคัญไปอย่างน่าเสียดาย บวกกับการไม่มี image stabilization แบบแท้ๆ ก็ทำให้การถ่ายภาพซูมใกลๆ หรือแสงน้อย มีปัญหาได้เช่นกัน ถ้าใจและกายไม่นิ่งพอ

สิ่งหนึ่งที่แตกต่างจากกล้องตัวเก่าที่เคยมี คือถ่านที่ต้องใช้แบบก้อน Ni-Mh ซึ่งมีทั้งข้อดีข้อเสียที่ผู้ใช้จะต้องยอมรับ(ตัวกรูด้วยนะเนี่ย…) ว่าด้วยข้อดีคือชาร์จครั้งหนึ่ง 4ก้อน(1ชุด) ถ่ายภาพได้มากกว่า 400 ภาพ และถ้าถ่านที่จุมากหน่อยก็ทะลุ 500 ไปเลย แต่ข้อเสียก็ใช่ย่อยคือต้องซื้อถ่านมาเอง และหากไม่มีเครื่องชาร์จมาก่อน ก็ได้เสียตังส์อีกหลายร้อยแน่ๆ แต่ถามว่าคุ้มหรือไม่ ก็แล้วแต่ชอบ… แต่ที่ได้ซื้อมาเป็นแบบ low self discharge ซึ่งมีข้อดีคือคายประจุช้า ไม่ต้องหัวเสียกับการที่ทิ้งกล้องไว้นานและกลับมาเปิดถ่ายแต่พบว่าแบตหมด

ถึงจะเป็นกล้องถูกๆตัวหนึ่ง ซึ่งล่าสุดใครอยากจะไปหาซื้อก็คงจะต้องเหนื่อยสักหน่อยเพราะแม้แต่ห้างดอกบัว ก็ไม่มีวางโชว์แล้ว ก็อนุมานได้ว่ามันคงตกรุ่นไปแล้ว (อ่าว กรูซื้อของตกรุ่นนั่นเอง) ซึ่งที่เห็นๆตัวตายตัวแทนที่แพงกว่า4 พันได้ ก็คือรุ่น S2000hd ที่ถ่าย vdo แบบ hd ได้เป็นจุดเด่น

มีหลายท่านเคยกล่าวไว้ว่า ตัวกล้องเป็นเพียงอุปกรณ์ที่อาจจะทำให้ได้ภาพที่ดี แต่การจะถ่ายภาพให้ออกมาดูดีนั่น อยู่ที่คนหลังกล้อง เป็นสำคัญ เพราะหากมีกล้องชั้นเทพราคาเป็นแสน แต่เจ้าของยังคงไม่รู้จักว่า ISO คืออะไร ก็คงได้ภาพสู้เซียนใช้กล้อง compact 3 พันบาทไม่ได้

3 ตัวหัวขวด: “นายครับ นายครับ รายการ ”ควายตัวจริงวันนี้” ของนาย ถูกปลดแล้วครับ มันให้เหตุผลว่า.. มันเพิ่งรู้ว่า รายการ ควาย..ควาย ไม่เป็นประโยชน์ต่อประชาชน ครับนาย””
นช แม้ว: “บ้าเอ้ย! ก็กรูจ่ายไปตั้งเยอะ… มันทำกับกรูอย่างนี้ได้ไง?”
3 ตัวหัวขวด: “ก็ผมบอกนายแล้วว่า ตอนนี้ “สีเขียว” มาแรงแซงโค้ง และ มันคงอ่านขาดแล้วว่า นายไม่มีทางกลับมาใหญ่ได้อีกต่อไป ครับนาย”
นช แม้ว: “นี่มันเกิดอะไรวะ.. ใครๆก็พากันทรยศกรู แต่กรูจะไม่มีทางยอมเด็ดขาด”
3 ตัวหัวขวด: “ผมคิดว่า เป็นเพราะพระจันทร์ ครับนาย”
นช แม้ว: “มันไปเกี่ยวอะไรกับพระจันทร์วะ?”
3 ตัวหัวขวด: “ก็แหมนาย วันก่อนพระจันทร์แค่ยิ้มเสี้ยวๆ พรรค พปช. ของนายยังถูกยุบเลยครับ นี่พระจันทร์เล่นเต็มดวงใหญ่ที่สุดในรอบ 15 ปี พวกเราแย่แน่ครับ …ไอ้มาร์ค มันมาแน่ครับนาย.. พวกผมขอไปรับใช้นายที่ฮ่องกงนะครับ”
นช แม้ว: “????”

จบ.
สนทนาประสาควาย

ส่วนประเด็นเรื่องเนื้อหาข่าว มันก็คือการเมืองเต็มๆ ไม่ต้องมาอ้างเรื่องสาระหรือไม่สาระ สงสัยจะกลัวตกเก้าอี้ เพราะการเมืองเปลี่ยนขั้ว??? แต่ส่วนตัว ไอ้รายการของสามเกลอหัวขวดนี่โดนปลดไปก็ดีแล้ว เพราะ โครตเฮ้เลย ใช้สื่อรัฐเพื่อประโยชน์ของกลุ่มพรรคพวกตัวเอง โดยเสนอความจริงด้านเดียว(เท็จบ้างก็มี) ถ้าไปเปิด PTV ก็ไม่มีใครว่าหรอก

สถานะการณ์การเมืองตอนนี้กำลังร้อนแรง ไม่รู้ว่าจุดจบจะออกมาเป็นเช่นไร เครียดแบบนี้ว่างๆก็ไปแวะดู ซื้อหนังสืออ่านกันในงาน CMU Book fair กันดีกว่า ปีละครั้งเท่านั้น